2020

Een blog over 2020. Waar begin je dan mee? Mijn terugblik op 2019 sloot ik af met: “Ik ben blij dat 2019 bijna achter de rug is en hoop voor 2020 dat het rust en regelmaat brengt zodat er weer ruimte is voor opbouwen. Na twee jaar ‘afbreken’ ben ik daar echt meer dan aan toe.”

Gelukkig wisten we toen nog niet wat er komen ging. Allemachtig. Over afbreken gesproken!

Toch begon het allemaal niet zo slecht. Ondanks dat ik nog een verkoudheid aan het weghoesten was, pakte ik begin januari de sportspullen er weer bij. Eerst thuis en daarna ook weer in de sportschool. Ik had een gesprek met de WMO over mijn indicatie voor huishoudelijke hulp, die uiteindelijk zonder discussie werd verlengd met de woorden “het is wel duidelijk dat jij niet meer beter wordt”. Fijne erkenning, maar ook weer even heel hard slikken. Het zijn van die momenten waarop je het chronisch ziek zijn harder voelt dan op een gemiddelde dag.

In die eerste maanden vierden we mijn moeders verjaardag met vrienden en familie, ging ik spontaan naar een concert van de 3J’s en nam ik mezelf van te voren mee uit eten. Ik at elke week een keer bij mijn ouders en kookte ook steeds vaker zelf. Sterker nog: sinds 15 februari heb ik geen enkele kant-en-klaarmaaltijd meer gegeten (pizza niet meegerekend)! Zomaar opeens ging de knop om en lukte het om geregeld zelf te koken, bijna altijd met een of meer porties voor de vriezer erbij.

Later in het jaar ontdekte ik de kookboeken van Lekker & Simpel (die al jaren in mijn kast stonden), wat nog een extra boost gaf aan het koken. De vraag #ofzekokenkan is wat mij betreft wel beantwoord. Na jaren nauwelijks koken, is dit echt iets waar ik trots op ben!

En toen werd het maart en kwam daar iets heel nieuws het land in gereisd. Het SARS-CoV-2-virus en de bijbehorende ziekte Covid-19. Of gewoonweg: corona. In de eerste periode las ik er nog best veel over, maar naarmate de situatie verergerde merkte ik dat het niets goeds met me deed. En dus deed ik wat het beste is voor mij: een bubbel creëren. En hoewel ik nog steeds actief ben op Twitter, scroll ik wel steeds sneller door mijn tijdlijn om de manische meningenmachine zoveel mogelijk te ontwijken.

Toch ben ik niet ontspannen. Zeker nu het scenario weer zwarter wordt, merk ik dat ik leef met ingehouden adem. Niet wetend wat de nieuwe dag brengt, wat er om de hoek ligt. Ik gedij bij rust, regelmaat en overzicht. Rust en regelmaat heb ik zelf in de hand, maar aan overzicht ontbreekt het. Het gevoel dat er onheil op de loer ligt, is beklemmend.

En dus heb ik me de afgelopen tijd begraven in iets waar ik wel overzicht heb (of het in ieder geval kan beïnvloeden): mijn vrijwilligerswerk. Er loopt een groot project (dat eigenlijk vandaag af had gemoeten, oeps) en daar heb ik me dusdanig in vastgebeten dat ik voor al het andere vrijwel geen ruimte meer had in mijn hoofd. Maakt me ook meteen niet de meest sociale persoon, maar ja. Dat is dan maar even zo.

Gelukkig heb ik het virus tot nu toe weten te ontwijken (voor zover ik weet) en ik hoop natuurlijk dat dat zo blijft. Toch heeft corona ook bij mij al flink wat schade veroorzaakt. Niet op sociaal gebied trouwens. Toen in maart heel veel mensen opeens met zichzelf opgescheept zaten, veranderde er voor mij qua sociaal leven precies niks. Of nou ja. Ik ging even niet meer bij mijn ouders eten, maar dat kwam omdat ik in quarantaine zat op dat moment. Qua regels had het gemogen.

De grote boosdoener was de sluiting van de fysiotherapiepraktijk. Eind februari liep ik een knieblessure op tijdens het sporten. Doordat ik verkouden werd en in quarantaine ging, kon mijn fysiotherapeut er niet naar kijken. De verkoudheid ging gepaard met rust en dat deed mijn knie goed. Vermoedelijk iets simpels als overbelasting concludeerden we dus via de app.

Tot ik weer een paar uur aan mijn bureau zat en mijn knie letterlijk voelde vollopen. Twee dagen later, twee dagen voor ik weer naar de fysio zou gaan, moesten de praktijken per direct dicht. Het was, bovenop sowieso al veel pijn door het weken geen behandeling krijgen in combinatie met hoesten, de druppel die de emmer deed overlopen. Nooit gedacht dat ik een huilfoto op sociale media zou plaatsen, maar die avond deed ik het.

Om een paar dagen later de knop om te zetten en een hometrainer te huren. “Ik kom fitter uit deze crisis dan ik erin ging!” werd mijn motto. Beginnen op het allerlaagste niveau en dan maar voorzichtig gaan opbouwen. Lang verhaal kort: het waren famous last words. Mijn knie vond er wat van dus hield ik weer rust. Tegen de tijd dat ik na maanden eindelijk weer naar de fysio mocht was de conclusie dat mijn spieren zodanig waren verslapt dat mijn knieschijf aanliep. Gevolg: irritatie van het kraakbeen. Hersteltijd: normaal drie tot vier maanden. Bij mij waarschijnlijk langer.

Inmiddels zijn we tien (10!!!) maanden na het ontstaan van de eerste blessure en gaat het iets beter. Met een aangepast zooltje, tapen, voorzichtig wat oefeningen doen, een kous en heel heel heel veel geduld kan ik inmiddels twee keer per dag 15 minuten fietsen zonder dat het klachten geeft. Al is het wel een zeer wankel evenwicht, want 1 millimeter verkeerd bewegen en de fysio spreekt weer zinnen als “je knieschijf dobbert er weer lekker op los” uit.

Toen ik vijf jaar geleden voor het eerst een hometrainer huurde om heel voorzichtig wat op te bouwen met sporten, was dat om de vicieuze cirkel van gestage achteruitgang te doorbreken. Hoewel het heel langzaam ging en ik geregeld een paar stappen terug moest zetten, bouwde ik in twee jaar tijd aan een betere conditie en een sterker lijf. De woorden waar ik 2019 mee afsloot, werden ingegeven doordat ik in twee jaar tijd een deel van wat ik had bereikt verloren zag gaan. Dit jaar zette dat door en dat maakt dat ik ook op dit vlak mijn adem inhoud.

Omdat ik zelf niet meer zag hoe ik uit de nieuwe vicieuze cirkel moest komen, trok ik aan de bel bij de fysio. “We moeten een plan maken, want anders komt het niet goed.” Als ik iets heb geleerd van jaren (psycho)therapie is het wel dat je op tijd aan de bel moet trekken om te voorkomen dat de depressie alles overneemt.

En zo geschiedde: twee keer per week op niveau -100 oefeningen doen onder begeleiding van de fysio. Doel: de cirkel doorbreken en me voorbereiden op het weer zelf doen. Hoewel het de eerste keren verrassend goed ging, reageert mijn lijf er heftig op en blijkt mijn hersteltijd langer dan grappig is. Daar een weg in vinden, is nog niet helemaal gelukt.

De komende tijd gaan we online verder. Ik ben er nog niet over uit of ik, zo lang de cijfers niet substantieel gedaald zijn, de behandelingen weer annuleer (met alle risico’s van dien), maar wil waar mogelijk contactmomenten voorkomen. Wie niet sterk is…

Tot zover de klaagzang over dit jaar. Er was ook goeds. Neefje H en nichtje F groeien en bloeien en gelukkig kon ik ze begin deze maand ook weer even vasthouden. In maart coördineerde ik vanuit de quarantaine een tulpenactie om met buren en bekenden tulpen te kopen bij een kweker hier in de buurt. In mijn tuin groeide en bloeide het erop los: ik genoot de hele zomer van de twee Passiflora’s die de schutting overnemen en de dahlia’s zorgden voor heel veel kleur bij het groen.

Vanaf de bank kon ik geregeld genieten van vogeltjes die eten kwamen halen in het huisje in de tuin en ik werkte regelmatig in mijn ‘tuinkantoor’. Ik registreerde deze website en hoewel het er niet echt van is gekomen de afgelopen maanden is het fijn weer een blogstek te hebben.

We (mijn vader en ik) werkten aan het wegwerken van ‘de grote kluslijst’. Het vervangen van beide wc’s zorgde voor gebroken nachten, frustraties en gevloek, maar het is klaar en aan de bezoekjes van de loodgieter denken we niet meer. Gratis tip van ons beiden: overweeg je zelf een wc te vervangen? Doe het niet!

De deur van de schuur kreeg een fleuriger kleurtje en in de woonkamer en keuken hingen we kastjes op. Daarmee is de aankleding van die ruimtes na ruim twee jaar eindelijk klaar. Er rest nu nog 1 klus: het schilderen van de trap. Ontzettend veel zin in (not), daarom schuiven we het nog maar weer even door.

Ik las 30 boeken, waarvan de meesten uit mijn eigen boekenkast kwamen en ook een aantal uit de bibliotheek. #leesdekastleeg is een flink project, maar wel heel leuk om te doen. Niet in de laatste plaats omdat het ruimte schept in de kast. Ook een vorm van rust.

Ik droeg vaker een jurkje en na een fiasco om voor ‘thuis uit eten met mezelf’ (dat deed ik twee keer met matig resultaat) een beetje mascara op m’n wenkbrauwen te smeren, besloot ik om gewoon vaker aan de make-up te gaan. De laatste maanden is het weer een beetje ingezakt, maar zeker iets waar ik mee doorga! Verder eindigde ik dit jaar elke douche met minimaal twee minuten koud water. De hel en zalig tegelijk, misschien iets om binnenkort een apart bericht over te maken.

Er kwam geen nieuwe kleding mijn huis in, op 1 vestje dat ik al sinds de zomer van 2019 op mijn verlanglijstje had staan na. Of dat in 2021 ook zo gaat zijn, weet ik niet. Ik ga het jaar 7 kilo lichter uit en hoop dat die trend doorzet. Maar dan komt er denk ik wel een moment dat ik dat in mijn kledingkast ga merken…

Die kilo’s zijn trouwens ook te danken aan corona. Deels is het spiermassa (#nietovernadenken), maar het grootste deel is te danken aan de zes weken quarantaine in maart / april. Ik wil nog wel eens een impulsaankoop doen, maar als een ander mijn boodschappen doet, is dat niet aan de orde natuurlijk. Na de quarantaine was ik 2,5 kg lichter en bovendien verlost van de gewoonte om ‘alleen even te kijken’ in bepaalde delen van de supermarkt. Daarna ging het zachtjes aan vanzelf verder naar beneden.

De score voor feestvoedsel is dit jaar dan ook: 0 paaseitjes, 0 kruidnoten, 0 speculaas, 0 ander Sinterklaassnoepgoed, 0 kerstkransjes en misschien zelfs wel 0 oliebollen. En of ik het gemist heb? Net zoveel als ik er van op heb!

In de eerste maanden van het jaar werd rijden met de scootmobiel wat minder relaxt. De accu ging wel heel erg snel leeg. Toen ik vervolgens tijdens een langere rit echt maar ternauwernood thuis kwam, werd het tijd voor onderzoek. Conclusie: overleden accu’s. Gelukkig liep ik tegen een fantastische tweedehands optie aan waardoor ik na een dikke maand zonder te hebben gezeten (natuurlijk net een periode met perfect scootweer) weer op pad kon. Met meer comfort ook nog, want de ontwikkelingen hebben niet stil gestaan sinds mijn vorige scoot elf jaar geleden werd gemaakt.

Nog geen maand later klapte er een fietser bij me achterop waardoor er flinke schade was. Gelukkig alleen aan de scootmobiel en hoera voor verzekeringen! Na nog eens een paar weken onthand zijn, kon ik weer op pad. Iets minder relaxt, maar dat trok vanzelf bij. Inmiddels heb ik in nog geen half jaar tijd ruim 600 kilometer gereden met deze scoot. Met de vorige haalde ik de afgelopen jaren met moeite 1.000 kilometer per jaar dus ik ben heel benieuwd wat komend jaar gaat brengen!

Voor de vereniging maakte ik heel veel minder kilometers dan normaal. Op 2 vergaderingen na werd alles digitaal. Qua energie voor mij heel veel voordeliger, maar ik geniet van autorijden en vond het in die zin jammer. Maar het is wat het is en ik had me ook echt niet plezierig gevoeld bij met z’n allen in een kleine ruimte zitten.

Vandaag maakte ik met mijn foto’s op Instagram weer een ‘Year of color‘. Dat ik dit jaar veel minder foto’s van de bloemen in de tuin heb gepost dan vorig jaar, is hier goed in terug te zien. Toch zit er gelukkig nog steeds veel kleur in. Want ook al is het in mijn hoofd geregeld een wat donkere bedoening, dat compenseer ik graag met kleur aan de buitenkant en om me heen.

2020 was een jaar dat we niet snel zullen vergeten en de gevolgen zullen we nog lange tijd merken. In de zorg, maar ook in ons dagelijks leven zal het voorlopig nog niet verdwenen zijn. Ik kan alleen maar hopen dat in 2021 de neuzen weer meer dezelfde kant opgaan en dat we van daaruit verder kunnen.

Ik wens jullie een mooie, rustige en veilige jaarwisseling en een beter 2021!

Eén gedachte over “2020”

  1. Ja, wat een jaar… Ik wens je een jaar met een knie die weer meedoet zoals jij dat wil, met (uit noodzaak ;)) een nieuwe outfit als je dat blij maakt, veel mooie bloemen en binnenkort een nieuwe website, met daarna wat meer rust!

Laat een reactie achter bij Merel Van Veen-Wagensveld Reactie annuleren