Leven in een film

Als je mij wil meenemen naar de bioscoop is er eigenlijk maar één filmgenre waar ik voor te porren ben: ‘vrouwenfilms’! Mij doe je écht geen plezier met actiefilms, horrornarigheid, sciencefiction of meer van dat soort fratsen. Die staan bij mij garant voor of gewoon helemaal niet meer slapen of de meest vreselijke dromen. Bovendien zorgen spanning en/of schrikken voor meer pijn en dat is het me allemaal niet waard.

Gewoon een beetje wegzwijmelen bij een romantisch verhaaltje dat uiteindelijk natuurlijk gewoon goed afloopt zoals je aan het begin eigenlijk al kunt voorspellen. Een dramafilm gaat ook nog wel, maar graag wel met op de een of andere manier een positieve afloop.

Een deel van mijn filmcollectie…

De laatste weken leven we voor mijn gevoel opeens in een scenario dat we eigenlijk alleen uit films kennen. En dan niet het soort waar je mij mee naar de bioscoop krijgt. Een virus dat onzichtbaar door de samenleving kruipt, tot het opeens toeslaat. Afstand houden van je dierbaren. Vrienden niet meer zien. ‘Opgesloten’ in je eigen huis. Hamstergedrag in de supermarkt. En continu alert zijn of er niemand te dichtbij komt.

Het nieuws was ik al enigszins aan het mijden, maar de laatste weken doe ik dat nog meer. Niet omdat er geen belangrijk nieuws is, maar omdat ik er persoonlijk niets mee kan (behalve dan me aan de maatregelen houden). Ik weet wat mijn triggers zijn voor een depressie en veel ‘naar nieuws’ is er daar een van. De dagelijkse update van het RIVM? Belangrijk voor de mensen die er hun beleid op moeten baseren, maar voor mij persoonlijk zijn het heel akelige cijfers waar ik niets aan kan veranderen. Dus waarom zou ik ze dan elke dag moeten bekijken?

Op social media lees ik wel de soms heel heftige en nare verhalen van bekenden die te maken hebben gekregen met de meest lelijke kant van dit virus. Ik lees, op momenten dat ik er bewust voor kies, gericht een aantal artikelen. Maar sluit me ook af voor heel veel. Of ik lees iets wel, maar meer scannend en niet elke letter opnemend.

Doen wat nodig is om overeind te blijven en goed voor mezelf zorgen, dat is nu het belangrijkste. En me aan de maatregelen houden natuurlijk. Ik vind het onbegrijpelijk dat er nog steeds mensen zijn die er laks mee omgaan, voorzichtig gezegd. Gelukkig kan er nu stevig gehandhaafd worden als mensen zich er niet aan houden. Het is jammer dat het nodig is, maar wie niet luisteren wil, moet maar voelen.

Maar onder aan de streep zou ik toch het liefst willen dat dit alles een film is. Dat degenen die zich aan de maatregelen houden er goed doorheen komen en dat degenen die ze aan hun laars lappen de gevolgen daarvan zullen voelen. Want zo gaat dat in de film: het goede wint en het slechte trekt aan het kortste eind.*

Dat je na een paar uur de bioscoop weer uitloopt, er misschien nog een nacht slecht van slaapt, maar dat het leven dan gewoon weer is zoals het was. Omdat het alleen maar een film was.

Oh, als dat toch eens zou kunnen…

* Disclaimer: dit is gechargeerd uiteraard.

Eén gedachte over “Leven in een film”

Geef een reactie